Emine Küçük… 80 yaşında. Çilesi daha bitmemiş. 96 yılında hayat arkadaşını vermiş toprağa. Her gün Fatihalar büyütmüş dilinde eri için. 2 goncası var Emine teyzenin. Biri kız biri oğlan. Kızı 45 yaşında lakin sağlığı pek yerinde değil. Yatalak olmadığı için dua ediyor ama kızı başka dünyalarda her daim.

Deprem acı yüzünü gösterdiğinde evi yıkılmış Emine Teyzenin. Şükür ki dışarıdalarmış. Kızına refakat ediyormuş. Hatıraları göçük altında kalınca oğlunun yanına gitmeye karar vermiş. Oğluda Van’da yaşıyor. Haliyle anasını buyur ettiği yer bir çadır. Yokluk bir yandan, soğuklar bir yandan, kızının hali bir yandan iyice çökertmiş Emine Teyzeyi. Şimdi hergün çadırın önündeki bu taşa oturup saatlerce dalıyor uzaklara. Eski zamanlarda ne aradığı bilinmez ama bulamadığı kesin. Zira uzaklara dalmış gözleri her daim nemli. Dokunsanız ağlayacak.

Yaşlı olduğu için yemek kuyruklarına giremiyor, yardım kuyruklarına da. Üstelik sürekli kızının yanında bulunmak zorunda. O yüzdendir ki beklemeye hüküm giymiş Emine Teyze. Akşama kadar oğlunu bekliyor, gece olunca uykuyu bekliyor. Hepsinin ortasında kim bilir belkide erini çok özlüyor. Dilinde hep bir dua. Allah’ım sen bilirsin! Yorgunluğunu bu duadan çıkarmak mümkün.

Deprem bölgesinde başınızı nereye çevirirseniz çevirin başka bir hazin hikâye karşılıyor sizi. Hayalet şehre dönmüş Van. Gidebilen terk etmiş şehri. Gidemeyen ise zor şartlar altında yaşam mücadelesi veriyor.

Emine Teyze gibi…